Rudzki: Minuta braw, na którą zasłużyłeś Cyrille [FELIETON]

Rudzki: Minuta braw, na którą zasłużyłeś Cyrille [FELIETON]

Zmarły w wieku 59 lat na atak serca Cyrille Regis był nie tylko chłopakiem, który urodził się w Gujanie Francuskiej i w młodym wieku przybył do Anglii, by zmierzyć się z przeciwnościami losu, ale również świetnym piłkarzem. Tak dobrym, że Johan Cruyff chciał go ściągnąć do Ajaxu, bo podziwiał jego wielki talent.

22 stycznia 2018, 10:00..

| Aktualizacja 21 stycznia 2018, 22:55.

Cyrille Regis
Cyrille Regis (Foto: Glyn KIRK / AFP)

Kiedy dostał powołanie do reprezentacji Anglii, jakiś psychol wysłał mu w kopercie pocisk. To miał być wyraźny sygnał, że dla czarnoskórych nie ma miejsca w drużynie narodowej. Ale Cyrille Regis zawsze znosił takie rzeczy z godnością. Niewielu piłkarzy o jego kolorze skóry, biegających dzisiaj po boiskach Premier League, zdaje sobie sprawę, jak dużo dla nich zrobił. I choć jest im już łatwiej, to nie znaczy, że problem zniknął, bo rasizm, z którym starał się walczyć Regis, zawsze z tym swoim szerokim, fantastycznym uśmiechem, wcale nie zniknął.

Cztery lata temu Jason Roberts, dla którego Cyrille był wujem, także piłkarz, opowiadał: – To twoje miejsce pracy. Nie oczekujesz, że przychodząc do pracy będziesz obrażany, prawda? Miał na myśli wciąż istniejący w Anglii problem rasizmu na stadionach, w klubach. Regis nie chciał się z tym nigdy pogodzić, za co pokochały go kolejne pokolenia, wśród nich wspaniali piłkarze, dziś nie kryjący łez, gdy opowiadają o swoim bohaterze. Jak Ian Wright, legenda Arsenalu.

– Cyrille zawsze był ponad innymi, absolutny heros, to on sprawił, że chciałem być zawodowym piłkarzem – wspomina „Wrighty”. A kiedy wreszcie się spotkali, powiedział do Regisa: – Zawsze chciałem być tobą. Na co atletyczny zawodnik odparł: – Cóż, właściwie z przyjemnością byłbym tobą. Wright mówi, że to największy komplement, jaki usłyszał w życiu.

Explore more:  Ruszyła PlusLiga!

Z wielkim szacunkiem odnosi się do niego Nathan Dyer, piłkarz Swansea, którego drugim ojcem i agentem w jednej osobie stał się Regis dawno temu, gdy ten miał 14 lat. Zmarły w wieku 59 lat na atak serca Cyrille Regis był nie tylko chłopakiem, który urodził się w Gujanie Francuskiej i w młodym wieku przybył do Anglii, by zmierzyć się z przeciwnościami losu, ale również świetnym piłkarzem. Tak dobrym, że Johan Cruyff chciał go ściągnąć do Ajaxu, bo podziwiał jego wielki talent.

Regis, mimo że mógł czuć się częścią mniejszości w piłkarskim świecie, potrafił udowodnić, że nie istnieją bariery rasowe. Ludzie, którzy go znają, powtarzają, że otaczała go szczególna aura, pozwalająca mu iść mocno do przodu, na przekór wszystkiemu. Nawet w obliczu wielkiej tragedii – wypadku samochodowego z udziałem Cyrille’a i Lauriego Cunninghama, innego świetnego gracza West Bromu. Po tym niezwykłym wstrząsie i stracie przyjaciela Regis został ewangelikiem. Cunningham i on mieli podobny wypadek dwa lata wcześniej. W 1989 roku jeden z nich nie oszukał już jednak przeznaczenia. Cunningham był pierwszym Anglikiem, który grał w Realu Madryt i pierwszym czarnoskórym zawodnikiem, reprezentującym kraj – grał w kadrze U-21 (chociaż kilka lat temu angielska federacja uznała, że był nim grający na juniorskim poziomie Benjamin Odeje). Ci dwaj plus Brendon Batson tworzyli cudowne trio w WBA pod wodzą Rona Atkinsona. Menedżer mówił na nich „The Three Degrees”, od amerykańskiego trio soulowego o tej nazwie. Tercet czarnoskórych graczy w podstawowym składzie angielskiej drużyny w tamtych latach był unikatem.

I choć Cunningham w debiucie w barwach Realu strzelił dwa gole, a kosztował aż 950 tys. Funtów, nie pojechał na mistrzostwa Europy w 1980 roku. Selekcjoner Ron Greenwood uznał, że ma lepszych zawodników. Dziś sytuacja nie do wyobrażenia.

Explore more:  206, a nie 200 ligowych goli Lewandowskiego

Cyrille nie był pionierem, rzecz jasna. Przed nim Arthur Wharton z Darlington, czy biegający po szkockich boiskach Andrew Watson zmagali się z wyzwiskami pod ich adresem. Ciemnoskóry napastnik Evertonu Dixie Dean w latach 30. Ubiegłego stulecia wspominał, jak w Londynie musiał uderzyć jednego z obrażających go widzów. Policjant powiedział, że kibic zasłużył, a zawodnika nie ukarano. Wielu graczy, w tym Didiera Drogbę, musiało boleć, gdy na trybunach kibice przeciwnych drużyn udawali małpy, próbując sprawić im przykrość. W latach 60. Clyde Best i Ade Coker z West Hamu regularnie przyjmowali porcję bananów z trybun.

Najgorsze były jednak lata 80. John Barnes z Liverpoolu słyszał w czasie derbów: „Everton jest biały!”. Garth Crooks, dziś ekspert, musiał znosić bluzgi, oglądał ohydne transparenty ze swoim nazwiskiem. Nie tak dawno przecież, bo w lutym 2015 roku, kibice Chelsea w metrze w Paryżu nie pozwolili jechać w tym samym wagonie czarnoskóremu pasażerowi i krzyczeli, wypychając go na peron: „Jesteśmy rasistami!”. Zły wulkan nie zasnął.

Wspomniany Ron Atkinson rzekł kiedyś, pytany o znaczenie koloru skóry w kontekście Regisa, Cunninghama i Batsona: – Mogą być żółci czy fioletowi z dwiema głowami tak długo, jak dla nas grają i są porządnymi gośćmi, a są.

Niestety, ten sam Atkinson lata później, podczas meczu Monaco – Chelsea, już jako ekspert TV, myśląc, że mikrofony są wyłączone, powiedział o Marcelu Desaillym: – Jest znany w niektórych szkołach jako pier…Ny, leniwy czarnuch – co jest tylko dobitnym przykładem na to, że dla wielu osób kolor skóry drugiego człowieka naprawdę ma znaczenie, tyle że nie mówią o tym wprost. Vinnie Jones, członek wimbledońskiego szalonego gangu, tak to kiedyś ujął: – W każdej drużynie złożonej z dwudziestu graczy znajdzie się ktoś, kto nienawidzi obcokrajowców czy czarnych. Nie wie, dlaczego, po prostu ich nienawidzi….

Explore more:  adidas predator soccer cleats

Mam nadzieję, że minuta braw, którą widzieliśmy w ostatniej kolejce Premier League, to coś, co sprawi, że coraz mniej będzie takich ludzi, że zgasi w nich tę niepotrzebną nienawiść. Zasłużyłeś na te oklaski, Cyrille. Spoczywaj w pokoju.

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.

Data utworzenia:.

22 stycznia 2018, 10:00..

Bài viết được đề xuất